gdzieś daleko pomiędzy mną a sobą przestrzeń niedostępnego świeci w ciemności
drogę wskazując upragnioną
bo ja nie jestem tym kim się wydaje nawet mnie samej
wypowiadane słowa niemal niemo wbijać się potrafią w duszy istnienie
pragnienie komunikacji z niewidzialną sobą rośnie w siłę
pozwalając jedynie na delikatny dotyk mnie
przyszłość połączona z przeszłością łączy jestestwo moje we mnie tworząc wzór
jak po kłębku do siebie wędruję stęskniona za sobą
i połączeniem jedynym co ślepotę w sokoła zamienia
jak wiele mnie we mnie samej co wychodzi mi na przeciw jedynie dla siebie wybierając odpowiedni czas na poznanie
szczątki pamięci jak kadry z filmu nieproszone projektują kolejne eureki przypomnień
nie znana mi ja we mnie niezapowiedziana, lecz gotowa jest na odkrycie ponownych narodzin siebie
Nie wiem kim jest ale kocham tą którą poznaję znacznie bardziej od tej której się zdawało że jest...
zaproszę ją kiedyś na kawę, żeby powspominać siebie
ale najpierw się z nią pogodzę.....
darikaeye
